Zoals vele van jullie wel weten studeer ik management (in de kern een futloze studie die je in 4 jaar omtovert tot een gestreste regel neef die perfect in de maatschappij past). Momenteel werk ik aan intern project voor mijn school, hierbij komen een aantal voordelen. Zo heb ik bijvoorbeeld mijn eigen kantoor, een eikenhouten bureau met ladekasten erin verwerk, een chromen waterdispencer waar elke dag nieuwe bekertjes in hangen, een nep van gogh aan de muur, een leren bureaustoel die op 80.00 verschillende manieren te verstellen valt, aan de ene kant uitzich op een de hippe binnenplaats van het kantoor waar ik werk, aan de andere kant uitzicht over een prachtig natuurgebied, een koffiejuffrouw, glasvezel, wireless en wired internet, een eigen telefoon met hip design, de tekst "Jullie zijn de integrale communicators voor zorg, welzijn, onderwijs en cultuur " op mijn muer, een whiteboard, een parkeerpas, een printpas een laptop een secretaresse enz ezn enz. Even was ik verleid, even proefde ik het succes en het dikke salaris. Gelukkig maar even….. Ik ben en blijf in hart en nieren alles behalve een manager en dat doet me goed. Wordt u wel eens in verleiding gebracht?

Ik groet u, Bart Vrancken

Ik stond net buiten een sigaretje te roken en keek naar de hemel. Een zacht wolkendek met hier een gaatje waardoor een ster vrolijk fonkelend in het niets dreef. Dit mooie schouwspel is in een drukke stad zoals maastricht slechts op enkele plaatsen te zien, een van die plaatsen is een "afgelegen" loods waar een stel goede vrienden van mij wonen. Vrienden waar ik deze zelfde avond nog ff snel een terasje mee heb gepakt (iets wat we eigenlijk zelden doen). De laatste paar dagen heb ik veel tijd bij hen doorgebracht, ik ben zelfs zo gastvrij geweest om mijzelf vandaag binnen telaten terwijl nienamd thuis was, ik voel me er thuis (maar dat was al bekend). Toch kom ik er de laatste tijd verassend weinig, teveel opgezogen in werk, relatie, school, familie enz enz. Het ergste van dit alles is dat ik ook vooral opgezogen ben in mijzelf, mijn huishouden, mijn games, mijn triviale bezichheden…. Sonde eigenlijk, want deze plek is zo mooi, en niet enkel vanwege de heerlijke avondglore die hier valt te bewonderen, maar vooral door de prachtige mensen die hier wonen. Mensen die vaker dan eens andere voor zichzelf stellen. En dat terwijl ik de laatste tijd eigenlijk alleen maar met mezelf bezich ben. In deze paar dagen realiseerde ik me voor de zoveelste keer wat voor een geweldige vrienden ik heb, ik hou van ze, stuk voor stuk. Welke vriendschappen moet u weer eens wat aandacht schenken?

Ik groet u, Bart Vrancken

Ik heb het onderwerp lang vermeden, maar nu moet het er toch echt maar eens van komen. De dood… Ik heb voor mezelf besloten dat de dood een metgezel van het leven is, het laadt elke seconden van ons bestaan met betekenis. Waneer men het eeuwige leven zou bezitten zou onze drang om te groeien en doelen te bereiken volledig verdwijnen en het leven omtoveren tot een eenzame lijdensweg. Ik ben blij dat ik opeen dag zal mogen sterven. Daarnaast weet ik vanuit eigen ervaring dat de dood leid naar een betere plek, ik ben totaal niet religieus en heb dus niet direct een concept dat vergelijkbaar is met “de hemel” maar ik weet dat er meer is. Een paar jaar geleden ben ik bijna verdronken (ik heb een behoorlijke tijd op de bodem van een zwembad gelegen na een stoeipartij. In het moment dat ik daar buiten bewustzijn lag is mij iets dat ik niet anders kan benoemen dan “uniek” gebeurt. Ik zag een soort goudgele gloed voor mijn ogen en had het gevoel als of iemand een warme deken over me heen legde, het voelde zo aangenaam en welkom dat ik op dat moment al mijn angst voor de dood verloor (het hele verhaal van die ervaring is overigens hier te lezen http://neardeath.ipbhost.com/viewtopic.php?t=2130&sid=103205fcfa5abd6fb2f8961d87422b9f). Ik zal er niet omheen draaien, de dood is prima, niet dat ik perse dood wil, maar ik vrees er niet meer voor. Het enige waar ik voor vrees is mijn begrafenis, ik zie de massa treurende mensen al zitten bij mijn licht eikenhouten kist terwijl op de achtergrond “we need to say goodbye” door de speakers klinkt. Mij niet gezien. Bij deze wil ik graag vastleggen hoe het in mijn ogen wel hoort. Ten eerste hoop ik dat er minimum van 50 liter bier aanwezig is, niet dat ik zo een alcohol fan ben maar voor mij gevoel is dat een goed ingrediënt voor een feestje. Daarnaast zou ik graag hebben dat mijn bekende en vrienden niet een of andere suffe toespraak houden maar vertellen over de leuke en maffe momenten die hun nog steeds doen glimlachen, ik wil graag dat ze de “The good old times” ophalen om het maar even zo te noemen. Dit zou ik nog het liefst begeleid hebben door een aantal opnames die in de loop de jaren zijn gemaakt van alle vreemde, maffe, gestoorde en hilarische momenten die mijn leven zo kenmerkte. Als het dan nog even kan zou ik graag wat alternatieve muziek hebben, zodat ik tenminste swingend richting het hiernamaals kan gaan, ik denk hierbij aan didgeridoo, djembe, gitaar enz. Geen treurige en klagerige muziek, nee nee, ik wil dat het dak er vanaf swingt, laat het feest maar losbarste! Ik ben pas tevreden als het gros van de aanwezigen nog een maal een glimlach ter ere van mij op zijn gezicht tovert en even stil staat bij hoe leuk mijn leven was. Treur niet, wees blij! Hoe ziet u dood eruit?

Ik groet U, Bart Vrancken

Een "recolective drawing" van mijn "bijna dood ervaring"

Al honderden zoniet duizenden jaren heeft men de drang gehad om te vliegen, om zijn vleugels uit te streken en te gaan en staan waarheen ze wilden. Vrijheid, daar ging het om. Ik realiseer me de afgelopen weken ook steeds vaker hoe belangrijk vrijheid kan zijn, de vrijheid om je mening te geven, de vrijheid om je eigen leven te leiden en niet te hoeven voldoen aan de verwachtingen van andere, de vrijheid om te zijn wie je bent. Wat mijn mening betreft steek ik vrijwel niets onder stoelen of banken. Ik zeg waar het op staat, ook als men daar niet altijd blij mee is. Men heeft mij wel eens “pijnlijk direct” genoemd, iets wat ik zou vertalen na “duidelijk”. Wat de verwachtingen betreft ben ik nooit vrij geweest. Mijn ouderlijk front is wat dat betreft zwaar conservatief en zou het liefst zien dat zoonlief een leuk vrouwtje, huis en kindertjes had tegen zijn vijfentwintigste, mij niet gezien. En tja, wat vrijheid om “te zijn” betreft loop ik ook steeds vaker tegen de deur. Ik ben iemand die zeer veel waarde hecht aan vrienden, ik heb dan ook daadwerkelijk echte vrienden, mensen die elkaar door dik en dun steunen en er op de meest onmogelijke momenten in het leven voor elkaar zijn. Dit soort mensen acht ik zeldzaam en dus onderhoud ik mijn contacten met hun dat ook goed wat betekend dat er soms mindere tijd overblijft voor andere belangrijke sociale groepen of personen. Dit wordt me vaker dan eens niet in dank af genomen, maar kijk een kritisch naar uzelf, zou u ook niet voor uzelf moeten leven. Geeft u uw vrijheid op om te voldoen aan de verwachtingen van andere en wordt u daar gelukkig van? Bent u vrij?

Ik groet u, Bart Vrancken

Na een rusteloze nacht denk ik terug aan mijnweekend. Een weekend dat als elk ander weekend begon. Nadat ik met een van mijnzeer goede vrienden een uurtje was gaan poolen besloten we samen onze “stamkroeg”in te duiken. Over het algemeen eindige dat soort avonden met een licht beschonkenmaar voldaan gevoel. Deze avond was echter anders dan andere. Ik kwam een dametegen, voor de eerste keer sinds meer dan een jaar kwam ik een dame tegen diemeteen in het oog sprong, een dame die ik wilde leren kennen. Nog geen 24 uurlater zaten we samen buiten in de zon voor de loods te praten over het leven,ons leven, dat van andere en het leven in het algemeen. Het was duidelijke datdit een meisje met inhoud was, een meisje dat nagedacht had over het leven, eenmeisje dat iets meegemaakt had, een meisje om van te houden. Deze nacht stal de gedachte aan de vorige dag mijn nachtrust, nooiteerder voelde ik me zoals vannacht, voldaan, verward, geschrokken, tevreden en…verlieft? Wat een enkele kus niet al met een mens kan doen… Met mijn hoofd in de wolken liep ik vanochtend naar buiten waar ik onvoorwaardelijkgegroet werd door de warme zonnestralen van het leven, het leven is mooi als jevan iemand mag houden. Soms schieten woorden tekort om gevoel tot uiting tebrengen, dit is een van de momenten. Steluzelf een vraag en geniet van de zoektocht naar het antwoord.

Ik groet u, Bart Vrancken

Zoals ik al eerder heb gezegd is 40 uur werkenin een week niets voor mij. Daarmee lijk ik misschien een luie klootzak dieniets wil bijdragen aan de maatschappij. Voor mijn gevoel ligt het echter watgenuanceerder. Bedenk je eens dat de gemiddelde mens 38 uur op een week werk endaardoor eigenlijk enkel de avonden en het weekend heeft om “te leven”. Als jehet heel zwart wit bekijkt heeft een dag 24 uur waarvan je er ongeveer 8 slaapen 10 (of meer) met je werk bezig bent (reistijd meegerekend), dat houd in datje nog een uur of 6 overhoud waarin je ook een aantal ander verplichtingen moetvervullen. Conclusie, het grootste gedeelte van de dag besteed je niet aanjezelf (terwijl het toch echt jouw leven is). Sterker nog, het grootste gedeeltevan je dag “verkoop je”! Tot overmaat van ramp neemt de belasting dan ook nogeens (als je goed verdient) 52% van je salaris direct in. Conclusie, meer dande helft van het geld dat je verdient met het verkopen van je leven is nieteens voor jou! Dan ben ik maar een arme sloeber, maar mij niet gezien, zo hoorthet leven niet te werken in mijn ogen. Ik leef voor mij, dat ben ik aan mezelf verschuldigd!Voor wie leeft u eigenlijk?

Ik groet U, Bart Vrancken

Het is 3 uur, uit pure ellende besluit ik tijdens mijn werktijd een reality check te schrijven. Ik ben een van die personen die precies terecht is gekomen waar hij niet hoort te zijn en daar helaas zelf geen weinig invloed op kan uitoefenen. Een muffe kantoorbaan, meer kan ik er niet van maken. Urenlang achter elkaar schemert de lichte gloed van mijn laptop over mijn gezicht terwijl ik analyses, rapporten en verslagen schrijf, uiteraard allemaal dankbaar werk. Ik voel me meer thuis tussen het uitvoerende personeel dan de managers die hier rondlopen, terwijl het laatste toch echt het geen is waarvoor ik studeer. Mijn sociaal leven staat op een laag pitje en een avondje film kijken met vrienden is er nauwelijks meer bij in de soms wel 48 uurige werkweek die ik draai, een ritme dat ik nog zeker 15 weken moet zien vol te houden. Het voelt bijna alsof ik geen tijd meer heb om te leven… Hier wil ik niet zijn…….. Doet u dingen tegen uw zin in?

Ik groet u, Bart Vrancken

Ramen worden met kozijn en al uit Zeeuwse fatjes gerukt, billboards met Sloggi reclames passeren auto’s op een provinciale weg en complete zijgevels van de Sligro moeten het ontgelden, het waait…. Het waait hard…….. Onze natuur neemt wraak, en met recht! Al jaren verkloten we ongestoord ons milieu, het Kyoto verdrag lijkt nooit te hebben bestaan; Kyoto? Kun je dat eten?! TV op stand-by terwijl de stereo rustig verder pompt door het geluid van de 12 liter drinkwater die door je WC gutsen . Toch gek dat Australië door de heetste zomer ooit wordt geteisterd en Nederland de warmste eerste 10 dagen van januari beleefd sinds 1901, met een gemiddelde temperatuur van 8,8 graden. Maar, niet getreurd, we gaan ons energie verbruik na dat jarenlange misbruik met maarliefst 5% terugdringen, is dat niet goed??? Flikker toch op! We weten al jaren dat het misgaat, we merken al jaren dat de planeet ons misbruik niet trekt en nu, ruim 37 jaar nadat we het gat in de ozonlaag ontdekte gaan we er “iets aan doen”. Voor mijn part flikkert moeder natuur de ene automobilist na de andere met een rukwind een ravijn in, we verdienen niet beter!

Ik groet u, Bart Vrancken

Vanmorgen werd ik om 9:45 uit mijn bed gebeld door mijn baas. Geshockeerd hoorde ik zijn verhaal aan. Er waren een aantal dingen uit de winkel “verdwenen”, een Xbox360, een Nintendo DS light en een PSP Giga pakket; Winkelwaard: +- 800 euro. Geheel in paniek maalde de dienst van de dag ervoor door mijn hoofd, ik kon mij niets ongewoons herinneren en de paniek werd enkel groter. Waar zijn die spullen heen? Wat denk mijn baas op dit moment? Komt dit nog wel goed? Mijn baas rade mij aan een kop thee te zetten en eens goed na te denken over de eventuele mogelijkheden en gebeurtenissen die zich de dag ervoor hadden gepresenteerd. Een uur later belde ik hem terug met de boodschap dat ik langskwam om dit in persoon met hem te bespreken, een telefoon is niet een ideaal communicatiemiddel in dit soort situaties. Mijn broer besloot mij te brengen omdat ik door de chaos en paniek zo van slag was dat hij autorijden een onverantwoorde bezigheid vond. Eenmaal aangekomen vertelde mijn baas me (nadat hij me een kopje thee had aangereikt) hoe zelfs de mensen die hij volledig vertrouwde zijn vertrouwen hadden geschaad. Op dat moment voelde ik de bui hangen en in alle eerlijkheid had ik geen zin in regen. Hij vertelde mij echter ook dat hij aan mij merkte dat ik van slag was en dat hij aan me zag dat ik de spullen niet aan mijzelf had toegekend. Het feit dat ik hem recht in zijn ogen aankeek en met mijn trillerige stemmetje aansprak zei veel voor hem. Hij besloot mij ondanks dat ik er pas werkte en mijzelf nog niet had bewezen toch mijn baan (en loon) te gunnen. Hij vertrouwde me ondanks dat hij alle reden had om me niet te vertrouwen. Ik mag er blijven werken…. Toch weet ik dat dit een enorme klap is voor mijn baas en dit soort zaken hem op financieel gebied meer schade toebrengen dan hem of mij lief is. Ik ben diep teleurgesteld en nog steeds enorm van slag. Waar gaat het heen als mensen zo geraffineerd en zo slecht zijn dat ze je voor 800 euro aan materiaal onder je neus vandaan halen. Ik heb altijd vertrouwen en hoop gehad voor en in de mensheid. Vandaag kwam ik erachter dat men hier op de meest agressieve manier misbruikt van maakt. Wat moeten we als zelfs een positieve, idealistische, vol vertrouwen vervulde persoon als mijzelf het niet meer zit zitten met de mensheid?

Ik groet u; Een diep teleurgestelde Bart Vrancken…..

Deze week heb ik twee mooie dingen gekregen. Kleine objecten die veel betekenen, namelijk sleutels. De eerste is de sleutel van een loods waar goede vrienden van mij wonen. Hun loods is mijn 2e thuis en het feit dat zei mij een sleutel gaven zorgt ervoor dat me er welkom voel. Zei vertrouwen mij en ik kan hun huis als het mijne vertrouwen. De tweede sleutel heeft mijn baas me vandaag gegeven, een eigen sleutel van de zaak. Ook hiermee wordt er duidelijk gemaakt dat hij me vertrouwd, ik heb immers nu de volledige toegang tot zijn hebben en houwen, zijn bron van inkomsten en geborgenheid. Deze twee sleutels doen mij goed, het zijn maar heel kleine dingetjes maar de gedachten erachter is vele malen groter. Men vertrouwt mij, een mooi gedachtegoed vind ik. Wie zou u een sleutel willen geven?

Ik groet u, Bart Vrancken