Ik heb het onderwerp lang vermeden, maar nu moet het er toch echt maar eens van komen. De dood… Ik heb voor mezelf besloten dat de dood een metgezel van het leven is, het laadt elke seconden van ons bestaan met betekenis. Waneer men het eeuwige leven zou bezitten zou onze drang om te groeien en doelen te bereiken volledig verdwijnen en het leven omtoveren tot een eenzame lijdensweg. Ik ben blij dat ik opeen dag zal mogen sterven. Daarnaast weet ik vanuit eigen ervaring dat de dood leid naar een betere plek, ik ben totaal niet religieus en heb dus niet direct een concept dat vergelijkbaar is met “de hemel” maar ik weet dat er meer is. Een paar jaar geleden ben ik bijna verdronken (ik heb een behoorlijke tijd op de bodem van een zwembad gelegen na een stoeipartij. In het moment dat ik daar buiten bewustzijn lag is mij iets dat ik niet anders kan benoemen dan “uniek” gebeurt. Ik zag een soort goudgele gloed voor mijn ogen en had het gevoel als of iemand een warme deken over me heen legde, het voelde zo aangenaam en welkom dat ik op dat moment al mijn angst voor de dood verloor (het hele verhaal van die ervaring is overigens hier te lezen http://neardeath.ipbhost.com/viewtopic.php?t=2130&sid=103205fcfa5abd6fb2f8961d87422b9f). Ik zal er niet omheen draaien, de dood is prima, niet dat ik perse dood wil, maar ik vrees er niet meer voor. Het enige waar ik voor vrees is mijn begrafenis, ik zie de massa treurende mensen al zitten bij mijn licht eikenhouten kist terwijl op de achtergrond “we need to say goodbye” door de speakers klinkt. Mij niet gezien. Bij deze wil ik graag vastleggen hoe het in mijn ogen wel hoort. Ten eerste hoop ik dat er minimum van 50 liter bier aanwezig is, niet dat ik zo een alcohol fan ben maar voor mij gevoel is dat een goed ingrediënt voor een feestje. Daarnaast zou ik graag hebben dat mijn bekende en vrienden niet een of andere suffe toespraak houden maar vertellen over de leuke en maffe momenten die hun nog steeds doen glimlachen, ik wil graag dat ze de “The good old times” ophalen om het maar even zo te noemen. Dit zou ik nog het liefst begeleid hebben door een aantal opnames die in de loop de jaren zijn gemaakt van alle vreemde, maffe, gestoorde en hilarische momenten die mijn leven zo kenmerkte. Als het dan nog even kan zou ik graag wat alternatieve muziek hebben, zodat ik tenminste swingend richting het hiernamaals kan gaan, ik denk hierbij aan didgeridoo, djembe, gitaar enz. Geen treurige en klagerige muziek, nee nee, ik wil dat het dak er vanaf swingt, laat het feest maar losbarste! Ik ben pas tevreden als het gros van de aanwezigen nog een maal een glimlach ter ere van mij op zijn gezicht tovert en even stil staat bij hoe leuk mijn leven was. Treur niet, wees blij! Hoe ziet u dood eruit?

Ik groet U, Bart Vrancken

Een "recolective drawing" van mijn "bijna dood ervaring"