Al honderden zoniet duizenden jaren heeft men de drang gehad om te vliegen, om zijn vleugels uit te streken en te gaan en staan waarheen ze wilden. Vrijheid, daar ging het om. Ik realiseer me de afgelopen weken ook steeds vaker hoe belangrijk vrijheid kan zijn, de vrijheid om je mening te geven, de vrijheid om je eigen leven te leiden en niet te hoeven voldoen aan de verwachtingen van andere, de vrijheid om te zijn wie je bent. Wat mijn mening betreft steek ik vrijwel niets onder stoelen of banken. Ik zeg waar het op staat, ook als men daar niet altijd blij mee is. Men heeft mij wel eens “pijnlijk direct” genoemd, iets wat ik zou vertalen na “duidelijk”. Wat de verwachtingen betreft ben ik nooit vrij geweest. Mijn ouderlijk front is wat dat betreft zwaar conservatief en zou het liefst zien dat zoonlief een leuk vrouwtje, huis en kindertjes had tegen zijn vijfentwintigste, mij niet gezien. En tja, wat vrijheid om “te zijn” betreft loop ik ook steeds vaker tegen de deur. Ik ben iemand die zeer veel waarde hecht aan vrienden, ik heb dan ook daadwerkelijk echte vrienden, mensen die elkaar door dik en dun steunen en er op de meest onmogelijke momenten in het leven voor elkaar zijn. Dit soort mensen acht ik zeldzaam en dus onderhoud ik mijn contacten met hun dat ook goed wat betekend dat er soms mindere tijd overblijft voor andere belangrijke sociale groepen of personen. Dit wordt me vaker dan eens niet in dank af genomen, maar kijk een kritisch naar uzelf, zou u ook niet voor uzelf moeten leven. Geeft u uw vrijheid op om te voldoen aan de verwachtingen van andere en wordt u daar gelukkig van? Bent u vrij?

Ik groet u, Bart Vrancken